Ervaringsverhalen

Aaliyah was een pientere, vrolijke en sociale meid met een bijzondere intuïtie en veel aandacht voor anderen. Op elfjarige leeftijd kreeg ze acute myeloïde leukemie (AML). In tien jaar tijd kwam de ziekte vier keer terug. Ondanks intensieve behandelingen, stamceltransplantaties en experimentele therapieën bleef ze genieten van vriendschappen, school, haar vriendje Timo en bijzondere momenten met haar gezin.

Toen genezing niet meer mogelijk was, stond haar kwaliteit van leven centraal. Samen met haar moeder besprak ze haar wensen en maakte ze plannen voor het afscheid. In april 2023 maakte ze nog een laatste reis naar Ibiza met haar dierbaren. Op 6 juni overleed Aaliyah thuis, omringd door de mensen die belangrijk voor haar waren. Haar overlijden liet een onbeschrijfelijke leegte achter. Haar moeder vindt steun bij familie, vrienden en rouwtherapie. De zonnebloem, Aaliyahs lievelingsbloem, symboliseert haar positiviteit en levenslust. Ondanks het immense verdriet probeert haar moeder, met Aaliyah in haar hart, het leven weer op te pakken.

Mylo was een slimme, grappige en eigenzinnige jongen die mensen verbond en veel waarde hechtte aan vriendschap. Op zijn zestiende kreeg hij de diagnose agressieve botkanker, met uitzaaiingen. Ondanks intensieve behandelingen bleek genezing niet mogelijk. Mylo bleef positief, maakte grappen en wilde vooral zichzelf blijven. Hij genoot van gamen, zijn vrienden, uitstapjes met het gezin en bijzondere momenten die samen werden ondernomen. Zijn ouders probeerden hem zo goed mogelijk te steunen en maakten moeilijke behandelkeuzes steeds vanuit zijn behoeften en kwaliteit van leven.

Op 14 oktober 2021 overleed Mylo omringd door zijn ouders, vriendin en vrienden. Het verlies bracht intens verdriet, boosheid en schuldgevoelens met zich mee. Zijn moeder leerde ruimte te geven aan haar eigen rouw en vertrouwen te vinden in de keuzes die ze hadden gemaakt. Samen met haar gezin houdt ze Mylo levend door herinneringen, verhalen en filmpjes te delen. Hoewel het gemis blijft, vinden ze steun bij elkaar en proberen ze ook weer van het leven te genieten.

Nomi werd op 11 oktober 2017 geboren. Ze was een vrolijk, creatief en sociaal meisje. In de zomer van 2021 kreeg ze steeds meer klachten. Op 12 november bleek dat ze een agressief neuroblastoom in stadium vier had. Anderhalf jaar lang onderging ze zware behandelingen, waaronder chemotherapie, een operatie, bestralingen en immunotherapie. Ondanks alles bleef Nomi zoveel mogelijk genieten van het leven.

Toen duidelijk werd dat ze niet meer beter zou worden, maakten haar ouders, familie en vrienden samen met haar zoveel mogelijk mooie herinneringen. Op 8 mei 2023 overleed Nomi, vijf jaar oud, thuis bij haar ouders. Eerder overleed de moeder van Yvon en kort na Nomi de vader van Pieter. Het gezin moest leren leven met intens verdriet en gemis. Met rouwbegeleiding, steun van dierbaren en kleine stappen vonden Yvon en Pieter langzaam hun weg. In juni 2025 werd hun zoon Luuk geboren. Verdriet en geluk bestaan naast elkaar. Nomi blijft voor altijd deel van hun gezin.

Floris had een hechte, liefdevolle band met zijn zus. Hij was zorgzaam, populair en optimistisch. Toen hij ernstig ziek werd, was zijn zus veertien jaar. De diagnose en wisselende prognoses maakten deze periode verwarrend en emotioneel zwaar. Ze hield zich vaak op de achtergrond om haar ouders niet extra te belasten en had graag meer betrokken willen worden bij wat er gebeurde.

Samen maakten ze bijzondere herinneringen, zoals reizen, spelletjes spelen en kleine momenten van samenzijn. Floris overleed op achttienjarige leeftijd, na twee jaar ziekte. Zijn zus kon nog afscheid van hem nemen met hun vertrouwde ritueel: ‘always’ en drie klopjes op de muur.
Na zijn overlijden leerde ze omgaan met haar verdriet, onder andere met hulp van EMDR. Floris blijft haar inspireren door zijn kracht, doorzettingsvermogen en optimisme. Zijn overlijden heeft haar bewuster gemaakt van zichzelf, haar relaties en wat echt belangrijk is. Hoewel ze haar broer enorm mist, draagt ze hun bijzondere band voor altijd met zich mee.

Floris was een energieke, sociale en sportieve jongen die voluit leefde. Hij deed aan karate, volgde het VWO, had een vriendin en een hechte vriendengroep. In 2018 bleek hij een zeer agressieve, ongeneeslijke hersentumor te hebben. Floris besloot zijn resterende tijd bewust te benutten en maakte een bucketlist. Hij reisde, ging parachutespringen en genoot van bijzondere uitstapjes én kleine momenten thuis, zoals samen spelletjes spelen. Zijn vrienden steunden hem onvoorwaardelijk. Ook koos Floris zelf welke behandelingen hij nog wilde ondergaan en wilde hij vooral zoveel mogelijk zijn eigen leven blijven leiden.

Na een periode waarin de tumoren leken verdwenen, kwam het slechte nieuws terug. Zijn gezondheid ging snel achteruit en in augustus 2020 overleed Floris, thuis omringd door zijn familie. Zijn ouders en zus Eefke moesten leren leven met het grote gemis. Ze rouwen ieder op hun eigen manier, maar vinden steun bij elkaar. Floris blijft een inspiratie: hij leerde hen bewuster te leven, dierbare herinneringen te koesteren en elkaar ruimte te geven in verdriet.