Hoe nu verder

Ik kon niet stilzitten, ik was de hele dag bezig met bellen, bedankjes schrijven en allerlei regeldingen, terwijl mijn man zijn stoel niet meer uitkwam.

"Hoe moet het nu verder?" is een vraag die veel ouders zichzelf stellen.Verdriet heeft veel kleuren en verschijningsvormen. Of u nu de hele dag in bed blijft liggen of de hele dag actief bent en bezoek ontvangt; het zegt helemaal niets over de ernst van uw verdriet. Huilen is al helemaal geen graadmeter, al denken de mensen in uw omgeving dat misschien wel. Verdriet hebben is niet hetzelfde als verdriet tonen.

Zo stil

Veel ouders vertellen dat ze in de dagen na de afscheidsbijeenkomst overvallen werden door een gevoel van leegte. Na alle drukte rondom het afscheid is het ineens heel stil in huis. En daar verandert bezoek maar weinig aan.

Overal in huis komt u uw kind tegen. Door het hele huis liggen zijn of haar spullen. Spullen die ineens een andere waarde krijgen nu uw kind er niet meer is. Die spullen attenderen u nog eens extra op de afwezigheid van uw kind. En ook al galmt zijn of haar stem nog na in uw hoofd, de stilte overstemt regelmatig alle andere geluiden.

Iedereen heeft zijn eigen verdriet

Misschien bent u zo moe dat u het ene been niet voor het andere kunt zetten. Misschien giert de adrenaline door uw lijf. Of misschien doet u geen oog dicht, ook al wilt u het liefste slapen en niet meer wakker worden.

Diep verdriet hebben, rouwen betekent héél hard werken. En iedereen doet dat anders, op zijn eigen manier. Binnen een gezin zijn alle gezinsleden op hun eigen manier verdrietig. Ieder moet opnieuw zijn of haar eigen weg vinden nu hun zoon of dochter, broer of zus is overleden. Soms kunt u een stukje samen oplopen, maar er is altijd een deel wat u met niemand kunt delen. Dat deel is de bijzondere relatie die u met het overleden kind hebt. We spreken hier over 'hebt' in plaats van 'had', omdat de relatie blijft bestaan. Die relatie verdwijnt nooit.

Praten met behandelaars

Een aantal weken na het overlijden krijgt u waarschijnlijk een uitnodiging voor een gesprek in het ziekenhuis. Zo'n gesprek is uiteraard niet verplicht. U kunt het ook uitstellen als u er nog niet aan toe bent. Veel ouders vinden het moeilijk om weer naar het ziekenhuis te gaan, ook al willen ze wel graag met de behandelaars spreken. Het is moeilijk om weer in de omgeving te komen waarin hun kind al die tijd begeleid is. Het gesprek zelf vinden de meeste ouders heel waardevol. Zij vinden het prettig om samen terug te kijken met de mensen die hun kind hebben begeleid tijdens de ziekenhuisbezoeken en opnames.

U kunt uw verhaal doen. U kunt vertellen hoe het thuis gegaan is, als uw kind thuis is overleden. Ook is dit gesprek natuurlijk een goede gelegenheid om vragen te stellen, vragen die misschien pas bij u zijn opgekomen na het overlijden van uw kind.